میتوکندری ها اندامک های غیر معمولی هستند.

 

آنها همچون نیرو گاه های سلول هستند که توسط غشا و ژنوم شان احاطه شده اند.

همچنین میتوکندری ها به طور مستقل از سلولی که درآن اقامت دارند تقسیم می شوند و این به این معناست که تقسیم میتوکندری ها همزمان با تقسیم سلول نمی باشد.

بعضی ازاین ویژگی های ذکر شده وجود نظریه انخاب طبیعی و همچنین نیاکان قدیمی آنها را تایید می کند.

 

میتوکندری ها نوین ، شباهت های زیادی به پروکاریوت های نوین دارند؛اگرچه آنها نسبت آن زمان باستانی سمبولیک (زمان اتفاق افتادن نظریه درون همزیستی) نسبت به هم تغییر کرده اند و متفاوت شده اند(واگرایی).

به طور مثال : غشا درونی میتوکندری شامل زنجیره انتقال الکترونی است که غشای پلاسمایی پروکاریوت ها هم آن را دارد. همچنین ژنوم هر دوی آنها حلقوی است.

یکی از تفاوت های میتوکندری ها با پروکاریوت ها این است که تصور می شه که میتوکندری ها تعدادی از این ژنوم ها را از دست داده اند. اما امروزه این اندانمها تعداد کمی از آن ها را سنتز می کنند.

 

ترجمه اختصاصی از سایت  nature.com


حال سوالی که پیش می آید این است که :

عملکرد غشای میتوکندری چیست؟

همانطور که قبلا ذکر شد، میتوکندری شامل دو غشاء است. غشاء بیرونی میتوکندری به طور کامل  غشای داخلی را احاطه کرده و یک فضای بین کوچک در میان است. غشای خارجی شامل بسیاری از منافذ مبتنی بر پروتئین است که به اندازه کافی اجازه عبور یون ها و مولکول را به عنوان یک پروتئین کوچک می دهد. در مقابل، غشای داخلی خیلی بیشتر ازنظر  نفوذپذیری محدود است و بسیار شبیه به غشاء پلاسما یک سلول است. غشای داخلی نیز با پروتئین های درگیر در انتقال الکترون و سنتز ATP تشکیل می شود. این غشاء پوشش اطراف ماتریس میتوکندری است، که در آن چرخه اسید سیتریک انجام می گیرد و تولید الکترون که از یک پروتئین های پیچیده به پروتئین بعدی در غشای داخلی انجام می گیرد. در پایان این زنجیره انتقال الکترون، پذیرنده نهایی الکترون اکسیژن است، و این در نهایت آب (H20) را تشکیل میدهد. در همان زمان، زنجیره انتقال الکترون ATP را تولید می کند. (به همین دلیل است که این فرایند فسفوریلاسیون اکسیداتیو نامیده می شود.)

در طول انتقال الکترون، گروه پروتئین شرکت انتقال پروتون از ماتریس به فضای بین است. این باعث ایجاد یک گرادیان غلظت پروتون که یکی دیگر از پروتئین های پیچیده، به نام ATP سنتاز، با استفاده از یک آنزیم سنتتاز که قدرت تولید ATP  -حامل انرژی- را دارد.

 

ترجمه اختصاصی از سایت  nature.com